Podstawowym powodem dla uznawania banków za instytucje zaufania publicznego jest fakt prowadzenia przez nie działalności depozytowej, polegającej na przyjmowaniu od klientów wkładów pieniężnych. Pozostawiając w banku jakąś część swojego majątku chcemy mieć pewność co do tego, że środki te będą bezpieczne. Dlatego też oczekujemy od banków zachowania najwyższych standardów odnośnie staranności przy wykonywaniu powierzonych im zadań. I to zarówno przy powierzaniu bankom swoich pieniędzy, jak i w zakresie kompetentnej obsługi klienta, jasnej i rzetelnej informacji o warunkach kredytu, zachowania w tajemnicy informacji o stanie rachunków oraz współpracy w razie zaistnienia ewentualnych problemów.

Źródłem zaufania do banków, jako instytucji zaufania publicznego, są przede wszystkim szczególne uregulowania prawne, mające z jednej strony zapewnić ostrożne prowadzenie działalności, z drugiej zaś przewidujące surowe zasady odpowiedzialności w razie niespełnienia stawianych przez prawo wymogów. Podstawowe znaczenie ma w tym względzie nadzór nad bankami sprawowany przez Komisję Nadzoru Bankowego. Głównym zadaniem KNB jest bowiem zapewnienie stabilności sektora bankowego poprzez licencjonowanie działalności bankowej i stałą analizę kondycji sektora bankowego w Polsce.

Publiczne zaufanie do banków opiera się jednak również na innych elementach ich działalności. W szczególności na obowiązku zachowania tajemnicy bankowej, rzetelnego informowania o warunkach umów zawieranych z konsumentami, rygorystycznego przestrzegania przepisów dotyczących rezerw finansowych i innych, wynikających ze szczególnych przepisów prawa.